Ben ik Boos ? – Martien Aerts

Ben ik Boos ? – Martien Aerts

Ben ik Boos ? Of is dat niet eerlijk ?
 Ik zit nu zo’n twaalf jaar in een rolstoel, ik kan wel lopen maar dat verdient niet de schoonheidsprijs.
Aan het begin van die twaalf jaar was ik erg in de war en zeer ongelukkig.
Dat had verschillende oorzaken, dat weet ik nu, maar in dat begin dacht het is over.
Weg plezier en lol, wat ik altijd gehad heb in mijn leven, ik moest dus mijzelf weer terugvinden.
Niet alleen voor mijn zelf maar ook voor Cora mijn vriendin op dat moment.

 
Wat was er nu zo moeilijk voor mij aan alles ?
In het Boven ’t IJ ziekenhuis hebben ze mij lichamelijk wel weer opgekrikt, maar geestelijk was ik ver weg. Ik was overal bang voor en heb maanden achter elkaar gehuild en getreurd.
Ik zag dat lichtje achter in de tunnel maar niet !

 Ik werd wakker gemaakt uit een soort Sub-Coma die 2 en een halve maand had geduurd.
Ik merkte meteen dat ik niets kon bewegen, niet kon praten, enz.
Ik kreeg een bordje waarop ik letters moest aanwijzen om te communiceren.
Ik werd boos, dit wild ik niet, mijn urine en ontlasting werden door slangen afgetapt.
Dit wilde ik niet ! Als ik mazzel had werd er 1 keer in de week mijn tanden gepoetst.
Na een paar dagen kwam er een sociaal werker aan mijn bed, hij ging mij vertellen wat ik kon verwachten in de nabije toekomst.

Het eerste wat ik koud voor mijn voeten gegooid kreeg was, ik moest er rekening mee houden dat er partners waren die een persoon zoals ik was op dat moment was, geen goede partij meer was.
En dat die dan afhaakte ! Ook werd mij verteld dat ik waarschijnlijk nooit meer naar huis terug kon en in een tehuis geplaatst zou worden. Dat hakte erin bij mij, ik dacht alles over en uit.
Ik wilde niet meer leven, zo kon het niet meer en ik wilde dood.

Maar een misrekening van mij, Cora bleef gewoon komen en zij vertelde mij dat ze tegen de artsen had gezegd dat ik weer thuis zou komen, en dat zij voor mij zou zorgen.
Dat gaf mij een goed gevoel, maar ik dacht hoe moet dat dan ? Dat wist ik niet, langzaam kwam mijn spraak terug, de reden van het uitvallen van mijn stem was dat ze mij lucht hadden gegeven vanuit mijn keel. Een opening gemaakt onder mijn adamsappel omdat ik in mij Sub-Coma de slang steeds uit mijn mond trok. Ik had nog heel wat te overwinnen, ik was meer dan 35 Kg afgevallen dus ik werd gevoed via een directe lijn met een soort vlokachtige vloeistof, 24 uur, elke dag werd ik dus gedwongen gevoederd. Ik wist hoe die Ganzen zich moeten voelen.

Nadat mijn koorts was gezakt werd ik overgeplaatst naar de Die, dat was mooi. De Die is recht tegenover mijn huis. Voor Cora een stuk makkelijker, iedere dag na haar werk kon ze naar mij toekomen. Het personeel van de Die heeft mij echt opgepept, ik was een dood vogeltje.
Ik had geen emotie meer alleen zelfmedelijden. Dat werd afgeleerd en hoe, ze daagden mij uit, maakte mij boos, om maar te kijken of ik weer ging reageren. Dat werkte uiteindelijk.
Later dacht ik, geestelijke hulp daar heb ik geen goede ervaring mee gehad. Als ik met ze wilde praten dan waren ze er gewoon niet.

 Bij Fysiotherapie hebben zij mij weer geleerd te lopen, wat niet was verwacht. Weliswaar met krukken maar wat maakt dat uit als er gezegd werd dat ik nooit meer zou lopen.
Ik ben nu weer positief en gelukkig, Cora en ik zijn getrouwd 2 en half jaar nadat ik ziek was geworden. Cora en ik hadden afgesproken dat we pas zouden trouwen als ik lopend de trouwzaal binnen zou kunnen lopen. Het was geweldig, we kwamen lopend binnen en kregen een staande ovatie ! Moeilijk om het dan droog te houden.

Nu twaalf jaar later kom ik bij toeval een andere Fysiotherapeut tegen. En ja hele andere denkwijze.
Hij heeft bij mij Dry Neelding toegepast en mijn knie die al jaren krom stond was binnen noTime recht. En is zo blijven staan. Ongelofelijk na 12 jaar. En nu heeft hij mij uitgedaagd om naar een andere Orthopeet te gaan voor een tweede mening. Ik ben afgelopen woensdag geweest, en er is binnen een kwartier een totaal andere mening neergelegd. Het zijn niet mijn gewrichten maar mij gewrichtskapsel boven op mijn voet. Waarschijnlijk als ze dat te krappe kapsel splijten en er een v-stukje tussen zetten kan ik mijn voet weer helemaal buigen en platzetten.

In Januari naar een specialist op dit gebied, die het nog beter kan als de twee die woensdag hebben gekeken ! Dus het word spannend, ik had totaal niets verwacht van het bezoek en nu dit ?
Later schrijf ik het vervolg maar nu, voel ik mij een beetje in de maling genomen !
Is dit logisch ? Moet ik gewoon blij zijn, of mag ik boos zijn dat er nooit verder is gekeken ?

Twaalf jaar, …… !

Laten we maar afwachten, ……