Missers in de Medische wereld – Martien Aerts

Missers in de Medische wereld – Martien Aerts

Missers in de Medische wereld

Na mijn eerste twee columns weten jullie dat ik een probleem heb met mijn rechtervoet.
Ik ben in principe heel gelukkig, maar ik probeer toch zoveel mogelijk goed te krijgen, daar bedoel ik mee als er een mogelijkheid is om verbetering te brengen in mijn situatie zal ik dat niet nalaten.

Ik zat al bijna 11 jaar bij dezelfde Fysiotherapeut en Revalidatiearts, ik was daar tevreden mee omdat ik geen vergelijkingsmateriaal had. Ik was dus in slaap gesukkeld zoals er dan gezegd word.
Er werden bij die Fysiotherapeut wijzigingen doorgevoerd waar ik niet blij mee was, dus ik heb hun verteld dat ik wegging bij hun praktijk. Dat vonden ze niet leuk natuurlijk na zo’n lange relatie.

Mijn vrouw heeft veel last van Migraine, zij kwam terecht bij een Fysiotherapeut die ook doet aan Dry Needling. Daar werden zulke goede resultaten mee bereikt, dat ik echt verschil merkte bij haar.
Dus ik dacht en vroeg aan haar, vraag eens of dat ook wat voor mij is om de spieren te ontspannen in mijn rechteronderbeen en voet. Hij vertelde haar, laat hem maar komen dan gaan we gewoon proberen er wat aan te doen.

Dit was helemaal nieuw voor mij, in de eerste paar keren dat ik bi hem kwam bogen zijn naaldjes meteen om. De spieren in mijn onderbeen reageerde zo heftig, ze trokken samen en het leek op dat moment of ik onder stroom stond. Maar na een aantal behandelingen werd het steeds rustiger.
Op een gegeven moment zei hij dat het geen nut meer had om verder te gaan met behandelen op deze manier. Hij vertelde dat hij na gedacht had over mijn spitsvoet en daar met zijn team ook over gepraat had. Er werd mij verteld dat ik in principe met mijn klachten veel te jong was om in een rolstoel te zitten. Er werd voorgesteld om een foto te laten maken van mijn rechtervoet en enkel.

Na de gebruikelijke wachttijd om aan de beurt te zijn bij de specialist in het ziekenhuis, foto laten maken. En toen kwam ik erachter dat er in die twaalf jaar dat ik dit probleem heb nog nooit een foto gemaakt is. Dus de verhalen over vergroeide en verkalkte botten waren uit de lucht gegrepen.
Ik werd onderzocht door een Orthopeet en mijn Fysiotherapeut was ook erbij om toelichting te geven over de te volgen weg. De orthopeet kwam er vrijwel meteen achter dat er helemaal niets vastzat bij mijn botten. De oorzaak moest ergens anders vandaan komen. Vreemd dacht ik, maar mond dicht houden en luisteren. De foto werd bekeken, ook daar was niets te vinden van verkalking en vergroeiing. De Orthopeet wist het niet zeker omdat dit niet veel voorkwam op deze manier een beperking. Zij had een collega in een ander ziekenhuis die specialist was op dit specifieke gebied.

Dus weer bijna 7 weken wachtlijst en ik kon komen bij deze specialist. Wij kwamen binnen, en hij vroeg aan ons wat hij voor ons kon doen. Wij het hele verhaal verteld, maar hij had ook contact gehad met zijn vrouwelijke collega. Ik werd onderzocht, na vijf minuten vertelde hij aan ons dat mijn Achillespees te kort was geworden. En dat misschien mijn gewrichtskapsel bij mijn enkel ook te krap was geworden. Grappig, hij zei “Dat gaan we even in orde maken” 45 minutten hooguit en met een ruggeprik. Als je het wilt kan het vrij snel. Wij keken elkaar aan en omdat deze specialist zo zeker en ontspannen overkwam, zei oke doen !

Er werd een afspraak gemaakt en het zou een 1 dags opname zijn in principe als er geen tegenslagen of complicaties bij kwamen. Ik moest vroeg aanwezig zijn omdat ik ook Diabeet ben, dit om mijn zuikerwaardes te monitoren en bij te sturen waar nodig. Dit omdat ik de avond ervoor geen eten en dranken mocht nemen, alleen water mocht ik drinken. Ik werd aangesloten via infuus op een suikermengsel en op vloeibare insuline, dit om meteen actie te ondernemen waar nodig.
Ik werd op tijd opgehaald en kreeg een ruggeprik. Die werkte natuurlijk heel snel en ik kon nog net gaan liggen omdat het gevoel in mijn benen en middel al bijna compleet weg was. Ik werd naar de OK gereden, en met een ploegje van vier personen werd ik op mijn buik neergelegd omdat er achter op mijn enkel geopereerd zou worden. Ik werd comfortabel neergelegd en de operatie begon.
Na 10 minuten melde de chirurg zo klaar. Ik ga de wond dichtnaaien. Ik dacht zo snel ? Later werd mij verteld dat alleen mijn Achillespees het probleem was. Ongelofelijk twaalf jaar wachten op dit moment, belachelijk bijna. Ik werd een beetje boos hiervan.

Na een paar uur begon ik weer gevoel te rijgen in mijn voeten, daarna mijn onderbenen en bovenbenen. Mijn middel bleef ongevoelig, op een gegeven moment ongeveer vier uur later kwam er een zuster die vertelde mij dat ze de hoeveelheid urine ging meten in mijn blaas. Er werd een beetje gel op mijn buik gespoten uit een tube, en er werd gemeten met een soort electronische thermometer. Er kwam uit dat er 0,6 liter urine in mijn blaas zat. De zuster zei tegen mij dat ik wel snel moest gaan plassen omdat anders er teveel urine in mijn blaas kwam en dat er dan problemen zouden komen met mijn blaas in de komende weken hierna. Ik kreeg nog een uur om te gaan plassen uit mijzelf of anders moest ik een catheter ingebracht krijgen, en dan moest ik een nacht blijven.
De catheter zou dan ’s ochtends eruit gehaald worden en dan moest ik twee zelf plassen en daarna mag ik dan naar huis. Zo ging het ook helemaal ! En ik voelde goed, geen pijn in mijn voet, gewoon perfect.

Maar de volgende dag werd ik wakker met hoofdpijn, een uurtje later werd ik misselijk en ik kreeg koorts. Wat is dit nu, toch terugslag van de operatie ? Het werd nog beroerder, ik moest spugen, kreeg het koud, pijn in mijn rug en zo slap. Ik bijna niet meer mijn bed uitkomen, de koorts ging naar 40,5 graden. Het ziekenhuis gebeld, en gevraagd wat het zou kunnen zijn. Het antwoord was dat ik naar het ziekenhuis moest zo snel mogelijk. Maar ik bleef spugen, dus met eigen auto ging niet meer. Dus met de ambulance, in de ambulance kreeg ik vocht via infuus met anti misselijk medicijn erin.
Dat hielp, ik voelde mij wat beter toen ik aankwam bij het ziekenhuis. Ik werd naar eerste hulp gebracht en daar werd ik direct naar een onderzoekkamer gebracht en er kwam direct een Co- assistent erbij. Er werd meteen bloed afgenomen en ik moest urine inleveren. Er werden allerlei test en onderzoeken gedaan. En daarna moesten wij wachten op de uitslagen van de urine en bloed.

Na 1 uur en 30 minuten kwam de Co-assistent weer bij ons en vertelde ons dat ik een bacterie had opgelopen, en dat ik opgenomen zou worden voor een behandeling met vloeibare Anti Biotica.
Na twee dagen werd er verteld dat ik naar huis mocht met een lading Anti Biotica van 2 x 750 MG per dag. Ik voelde mij echt doodziek, op een gegeven moment heb ik even gedacht dat ik het niet zou overleven. Ik kreeg last van mijn darmen, diaree ongelovelijk. Mijn vrouw dacht ik ga is even kijken op internet wat dat eigenlijk voor medicijn is. Wat zij ook opzocht, in relatie tot het medicijn werd alleen geschreven over het feit dat het tegen het ziekenhuisbacterie. Dat hadden ze niet verteld.
De volgende dag belde mijn vrouw de Co Assistent en vertelde hem wat ze had gevonden. Niet gedacht maar hij bekende direct dat het een besmetting was met het ziekenhuisbacterie.
Hij had het niet verteld om ons niet te erg te laten schrikken.

Nog een pikant detail:
In het ziekenhuis is het normaal dat je medicijnen van het ziekehuis krijgt, prima. Ik kreeg dus twee insuline pennen van het ziekenhuis, 1 snelwerkende voor bij de drie maaltijden van de dag en 1 langwerkende voor de nacht. Daar kreeg ik netjes van hun een opzetnaaldje erbij iedere keer als er gespten moest worden. Ik ging naar huis na mijn bezoek voor het ziekenhuisbacterie, neem die pennen maar mee, het is zonde om weg te gooien. Wij de pannen gebruiken, wat een goede pennen zeg, ze gaan veel lichter dan die wij hebben. Na drie dagen werd ik wat vager in mijn hoofd en min zicht werd slechter. Meestal duidt dat op schommeling in de suikerwaarde. Mijn vrouw heeft toen min bloedsuiker gemeten en daar schrokken wij van 26,9 dit in de oude metingstelsel. Normaal gesproken heb ik altijd rond de 7. Weer even bellen met het ziekenhuis, nou je begrijpt het ik moest meteen komen naar eerste hulp. Daar werd ik weer aan een infuus gelegd met vocht en werd bijgespoten met insuline. Bloed afgenomen en urine ingeleverd, die weer getest werden.
De uitslag kwam al vrij snel en inderdaad alles was van slag wat betreft mijn suikerwaarde.
Er werd gevraagd aan ons wat wij gedaan hadden. Wij hebben de insuline pennen laten zien die wij mee hadden gekregen van het ziekenhuis en wij lieten zien wat wij normaal gebruikte verkregen van de Apotheek. De arts die zag wat voor naaldjes wij normaal gebruikte die gewoon paste op de pennen van het ziekenhuis. Hij zei, ja maar dat klopt niet hebben jullie wel naaldjes van ons meegekregen. Nee dus, en dat was het probleem ! Het schroefdraad was wel gelijk, maar het mechanisme sloot niet aan op de insuline voorraad in de pen. Het kwam er op neer dat ik vier dagen geen insuline had binnen gekregen ! Hij zei ook nog de mooie opmerking: Daar had wel even naar gekeken moeten zijn. Daarmee was het klaar voor hem !

EINDCONCLUSIE:
Als je naar het ziekenhuis moet ben je dus daar om beter te worden, tenminste daar gaan wij vanuit!
Ik zeg nu, je bent je leven niet zeker als je als patient niet goed oppast, wat willen ze je toedienen aan medicijnen. Ga er niet vanuit dat het altijd goed is wat je krijgt, let op of je geen medicijnen dubbel krijgt. Ook al vinden ze je een zeurpiet, blijf vragen bij ieder ding wat ze willen doen met jou.

Ook vind ik dat het achterhouden van informatie over je gezondheid en het melden van fouten die er gemaakt worden ronduit schandalig. Misschien zijn ze bang voor schadeclaims of slechte publiciteit.

Ik ging dus in principe voor een kleine ingreep die heel goed gelukt is, de specialist voor mijn voet was gewoon heel erg goed. Het is meer het gebeuren er omheen wat zo erg misging. De een weet niet wat de ander doet, de zusters komen met een computer bij je, staat wel erg gecontroleerd en straalt professionaliteit uit. Maar ik weet niet wat ze allemaal kunnen zien maar ik controleerde wat ze mij gaven aan medicijnen en toch werden er medicijen vergeten.

De balans die ik opmaak nu achteraf is dat ik totaal geen last heb van mijn voet, waar het dus eigenlijk om ging. Maar dat ik meer dan drie weken ziek en ongemakkelijk ben geweest door misstanden.