Vooroordelen – Martien Aerts

Vooroordelen – Martien Aerts

Ik zit nu zo’n 12 jaar nu in een rolstoel, voordat ik in een rolstoel terecht kwam had ik een vrij actief leven. Ik liep heel veel, ik was Technisch bedrijfsleider in een drukkerij.
Het bedrijf was in een grote bedrijfshal, je kon bijna een fiets nemen om van de ene kant naar de andere kant van het bedrijf te komen. Ik had dus een behoorlijke conditie.

Nadat ik een abces had gekregen bij mijn alvleesklier, kreeg ik zo’n hoge koorts en zoveel pijn dat ik het niet meer trok. Ik kon niet meer liggen, staan, lopen en zitten. Ik werd gek van de pijn.
De artsen vertelde mij ook dat dit een van de ergste pijnen waren.
Na een dag of twee heb ik gemeld dat er wat moest gebeuren anders zou ik van het dak af springen, ik wilde niet meer leven met deze pijn en niets hielp om de pijn te verzachten.

Besloten werd om mij in in subcoma staat te brengen. Dan zou ik niets meer voelen.
Dit gebeurde en ik was in slaap voor 2 en een halve maand. Tijdens die slaap werden mijn spieren van mijn benen wel getraind op een soort fiets wat op mijn bed geplaatst werd een paar keer per week.

Achteraf was er toch een beschadiging opgetreden tijdens die slaap. Mijn Linker voet is bijna voor 100 % hersteld, maar mijjn rechter voet daar was een behoorlijke Spitsvoet ontstaan. (Voet kan niet meer plat neergezet worden) Daardoor kon ik na het ontwaken helemaal niet meer op mijn benen staan. En zeker niet lopen. Door training ben ik wel zover dat ik kan lopen voor ongeveer 10 minuten met twee krukken. Dus afhankelijk geworden van een rolstoel.

Dat in een rolstoel terecht komen is al een dingetje, zullen we maar zeggen.
Je voelt je erg afhankelijk. Je hebt het gevoel dat je niet meer mag bepalen wat en wanneer je iets wilt doen. Dat was even wennen, ik moet zeggen op dit moment komen er weleens mensen bij mij
die zeggen, ik had niet door dat je in een rolstoel zit. Maar dat is nu, het begin was voor mij een verschrikking.

Ik ben geen man die altijd alle aandacht moet hebben, maar ik vind en vond het leuk om af en toe eens lekker uit de hoek te komen met een opmerking, die erin hakt ! Ik vind het leuk dat de mensen dan naar mij kijken van meent hij dat nu ?

Wat ik dus in het begin van mijn rolstoelperiode heel erg vond is dat er naar mij gekeken en ook naar mij toe gedaan werd of ik ook geestelijk gestoord was geworden omdat ik nu in een rolstoel zit.
Dus als Cora en ik even naar buiten gingen om even een luchtje te scheppen. Wij kwamen dan iemand tegen op straat die wij kenden, en er werd aan Cora gevraagd hoe het met ging. Daarbij werd ik geeneens opgemerkt had ik het gevoel. Cora, die wist hoe ik mij voelde zij dan tegen dat persoon “Je kan hem het ook zelf vragen hoor, hij is er toch bij“ Ik had toen natuurlijk al geen zin meer om normaal te doen tegen zo’n iemand. Ik ging dan scheef in mijn rolstoel zitten en deet alsof ik Spastisch was en niet kon praten. Dat was natuurlijk ook niet goed.

Wat ook gebeurde, in een winkel wachten op mijn beurt en er kwam iemand binnen en die ging dan
gewoon voor mijn rolstoel staan alsof ik er niet was, als ik daar dan iets van zei, werd er wat onverstaanbaars gemoppeld en kon ik voor gaan. Meerdere keren meegemaakt.
Ook mensen die ik goed kende gingen zich verstoppen achter bomen of autoos. Ik dan ook een rotzak riep ze dan na, “He leuk je weer eens te zien” en dan moesten ze voor het goed fatsoen wel wat terug zeggen.
Ik begon er eigenlijk wel een soort sport van te maken. In het begin dat ik de rolstoel terecht kwam trok ik mij terug als er zoiets gebeurde, later kreeg ik een soort missie om die rare mensen te gaan opvoeden. Ik heb natuurlijk ook heel veel lieve reacties gekregen en het is altijd beter om je daar op te concentreren. Maar als je niet sterk in je schoenen staat, ga je daar jezelf minderwaardig over voelen.

In dit Magazine dat Patricia en ik gemaakt hebben is het Onderwerp “ Taboe “ ik vind dat behandeling van rolstoelers ook wel een Taboe is. Het betekend niet zoals in mijn geval dat ik problemen heb met mijn rechtervoet, dat ik niet meer aan Sex, Gesprekken en Sport enzo kan en wil doen. Het is tegenwoordig zo denk ik, dat je in een hokje moet passen om de omgang met bepaalde groepen mensen beter te kunnen laten verlopen. Of om geen last meer van ze te hebben omdat er toch voor ze gezorgd word.

Laten wij gewoon is met z’n allen proberen de mens te zien en niet het probleem waar ze mee kampen. Ik ben nu twaalf jaar verder en heb overal lak aan. Ik ben zoals ik ben en ik gedraag mij ook zo. Ik heb een mooie en Lieve vrouw, maar als ik een mooie vrouw tegen kom zeg ik gewoon dat ze mooi is. Ik ga dat niet laten omdat ik toevallig in een rolstoel zit ! Ik wens iedereen Wijsheid

Martien Aerts